2-ΙΙ

Δεν ήταν η ανάσα σου που άκουγα.
Ήταν σίγουρα μόνο η δικιά μου.

Πολλαπλασιαζόμενη εσωτερικά.
Σε ένα τεράστιο κτίριο, με κέλυφος από γρανίτη.

Σαράντα μέτρα ψηλό. Εντελώς αθόρυβο.
Να απομονώνεται κάθε σκέψη.
Τίποτα να μην μπορεί να έρθει.
Ούτε να φύγει.

Μέσα του ησυχία, και μια ξηρότητα.
Να σε κάνει να ακούς τον σφυγμό σου.
Να καταλαβαίνεις ότι όντως υπάρχεις
Και λίγο μετά να καταλαβαίνεις ότι είσαι μόνος.
Σε ένα μέρος πιο μεγάλο από οτιδήποτε.

Σαν να κολυμπάς.
Σαν να μην βλέπεις.
Χωρίς να είσαι ένα δελφίνι.

-

Και δεν ήσουν εσύ που έβλεπα.
Ήμουν σίγουρα εγώ.

Τα ίδια ρούχα. Κάπως φθαρμένα. Σχετικά όμορφα.
Τα μάτια μου να με αντιλαμβάνονται.

Και δεν ήμουν σίγουρα εγώ.
Που ήθελα όλο αυτό. Απλά ήρθε.
Και μάλλον κι εσύ άλλα θέλησες.
Δεν το ξέρω ούτε θα το μάθω ποτέ.

Και το κτίριο δεν θα φύγει.
Είναι σαράντα μέτρα. Υψηλό.

Και ούτε εγώ θα φύγω από αυτό.

Μεγάλο σαν την θάλασσα.
Που καταπίνει αχόρταγη χρυσάφι και όλον τον αέρα.

Και έστω κι αν θα φύγω τελικά προς αυτήν, έστω από λάθος
κάποτε ήμουν σίγουρα εγώ, που ήθελα να ακούω

Την δικιά σου ανάσα, μέσα στα βάθη της θάλασσας.

2-I

Από όσα πολλά
Θέλησα ή προσπάθησα ή ξεκίνησα να πω
Τα μεγαλοπρεπή αλλά και τα κάπως αστεία
Τα εντελώς λεπτά, τα σχεδόν και οριακά ευαίσθητα
Εκείνα που ήταν αδιόρατο αν είναι αισιόδοξα
και τα καθαρώς απαισιόδοξα
Και εκείνα που συνεχώς φαίνονταν αληθινά συναισθηματικά
Θα ήθελα να έμενε ο στύραξ, και η άμβαρις, και το λίβανον
και εκείνος ο Απρίλης
και ένα φωτισμένο εσωτερικά νησί
κοντά στις όχθες του Απόλλωνα, κουρασμένο
Και ιδιοφυή ,εντελώς λαμπερά φυτά
που θρέφονται με ήλιο και πεντακάθαρο άγιο νερό
Και απαστράπτοντα και εκτυφλωτικά κάτασπρα μάρμαρα.
Και μια ήσυχη πηγή να αναβλύζει την ουσία όλων των πραγμάτων
αλλά για πολύ λίγο μόνο.

Και στην μέση ένα μικρό ξανθό παιδάκι
Να ιχνηλατεί έναν δρόμο που ούτε υπήρξε, ούτε θα ανοιχθεί
που κάποτε γίνεται αυτό που έμελλε να γίνει
ή ακόμα και εκείνο
που θα τσακίσει και τον ήλιο και το νησί.

Και στην άκρη, στην τελευταία άκρη
στην άκρη κάθε άκρης.
Εγώ, ένα μελαχρινό μικρό παιδάκι
Να χορεύω χαρούμενα, με μικρά ,ίσως ακίνδυνα –αλλά ποιος ξέρει;- ερπετά
Όχι ο Ηρακλής, που κουράστηκε νωρίς
Και παραμένει κουρασμένος.
Αλλά εσύ και μόνον.

Άτιτλο 4.

ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΘΑΡΟΣ.

ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΚΑΤΙ ΒΡΩΜΙΚΟ
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΟΜΟΡΦΟΣ.

ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΝΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΠΟΛΛΑ ΑΣΧΗΜΑ

ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΙΣ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ
ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΚΑΠΟΥ
ΟΧΙ ΠΩΣ ΘΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΚΑΤΙ

ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΗΣΥΧΑ Η ΑΝΑΠΝΟΗ
ΘΑ ΞΕΘΩΡΙΑΖΕΙΣ

ΜΟΝΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

ΚΑΙ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΑ ΠΟΥ ΔΩΣΑΜΕ.

ΔΥΟ ΛΑΘΗ

ΔΥΟ ΛΑΘΗ

ΤΗΝ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΕΞΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ
ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΑΙ ΜΕΝΟΥΝ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ.

ΣΤΟ ΕΝΑ ΑΚΡΟ ΣΤΕΚΕΙ

ΑΠΟΣΥΝΤΙΘΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΙΩΝΕΣ

ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΑΝ ΜΙΚΡΟ ΜΑΧΑΙΡΙ
ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ.
ΑΠΛΑ ΑΣΤΕΙΟ

ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ
ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΜΗΔΕΝ.

Κάπου ανάμεσα.

Θέλεις να με κλέψεις;
Θέλεις να τελειώσω.

Σβήνω σε αόρατα νερά.

Θέλεις να ελέγχεις;
Θέλεις τα όρη.

Κατάγομαι από τα άστρα.
Εκεί πηγαίνω.

Σε μία ώρα.Και αμέσως.
Λέω για πάντα.

Θέλεις να σβήνεις.

Γεννιέμαι από επιθυμία.
Κρατιέμαι σε μία στιγμή.

Κάπου ανάμεσα.

Χαίρε.

Στους άγιους καιρούς
Ένα Χαίρε.

Και τότε που έκανε ισοπεδωτικό κρύο
Και τότε που δεν έβλεπα.
Και για αυτά που ούτε καν θυμάμαι.
Ένα Χαίρε.

Στους καυτούς εκείνους καιρούς.
Και τότε που το φως ήταν χρυσό.
Και τότε που ο βίος ήταν ρόδο.
Και για αυτά που δεν είχα δει.
Ένα Χαίρε.

Και για όσα δεν θα έρθουν - ποτέ.
Και για το άνευρο μίσος.
Και για την παγερή τη θλίψη.
Ένα Χαίρε.

Κι ένα χαίρε σε αυτό που θα έρθει.

Όλοι.

Όλοι θέλουν το αίμα μου.
Ένα εξαίσιο αίμα.

Ο βυθός το έχει.
Και οι απότομες κορυφές.

Οι καλύτεροι δρόμοι
Που στρώνονται αύριο.

Όλοι θέλουν το αίμα μου.

Τα δωμάτια υποκίτρινα.
Ορμητικά ποτάμια το θέλουν.

Ο εγκέφαλος το έχει.
Όλοι θέλουν το αίμα μου.

Τα άγια νεύρα το έχουν.
Τα δυνατά γόνατα.

Όλοι,όλοι θέλουν το αίμα μου.
Πίσσα σε ένα πέρασμα.

Θέλω το αίμα σου.