ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΛΗΘΗ

Πώς ακρίβως θυμόμαστε; Εγκεφαλικές διεργασίες μας συγκινούν-πλήρως.
Η μνήμη ο πρώτος δάσκαλος.Αυτό που μας εξελίσσει.
Μία αφορμή για καθολική απλότητα οι από τις μνήμες οι πιο πρώιμες.
Καθώς αναπτυσσόμαστε η μνήμη γίνεται πολύπλοκη.
Τώρα πια μόνον τα ασήμαντα έρχονται.Άλλοτε μας ταράσσουν.Άλλοτε
δίνουν σχήμα σε ότι ποτέ δεν σχηματίστηκε.Συνθέτουν τα απλούστερα.

Είναι ακριβώς μπροστά μας.Και δεν βλέπουμε.
Είναι πια πίσω μας.Δεν τα νιώθουμε.
Είναι μέσα μας.Δεν αισθανόμαστε.
Είναι πια πολύ μακρυά μας.

Πώς ακριβώς τα ξέχασα; Εκατομμύρια κύτταρα συντέλεσαν στην λήθη.
Αυτή είναι το πρώτο μας ημέρωμα.Αυτό που μας κοιμίζει.
Η τελική αφορμή για μία ακόμη παύση κάθε αφύπνισης.
Μεγαλώνουμε και η λήθη φύλακας μας.Και φρουρός.
Τώρα πια τα σημαντικά ξεχνιούνται.Πότε δεν μας ταράσσουν.Ποτέ
δεν πρέπει να μας ταράξουν.

Τόσο μακρυά μας.
Όλα φαίνονται καθαρότερα πια.
Αισθανόμαστε το ολικό.
Νιώθουμε από τα μέρη του το πιο σημαντικό και τελικά
Βιώνουμε μια παύση πάνω από όλα Μη-μερική.